ရာမာယဏ ၂၂၂ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ကပြဲ အပိုင္း-၂

Credit: Youtube

Read more »

ရာမာယဏ ၂၂၂ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ကပြဲ အပိုင္း-၁

credit: Youtube

Read more »

ေရႊတိဂံု ၂၆၀၀ ျပည့္ ဘုရားပြဲေတာ္တြင္ ရာမာယဏ ကျပမည္

ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႏွစ္ (၂၆ဝဝ)ျပည့္ ဗုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္ႏွင့္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲတြင္ ျမန္မာ့ ႐ုိးရာနန္းတြင္း ရာမာယဏဇာတ္ေတာ္ႀကီးကုိ သီရိရာမအဖြဲ႕က ထန္းပင္ကုန္းကြင္း ၌ ေဖ်ာ္ ေျဖတင္ဆက္မွာျဖစ္ပါသည္။ သီရိရာမအဖြဲ႕ က ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၉ ရက္ မွ မတ္လ ၃ရက္ ေန႔အထိ  ၄ ရက္တုိင္တုိင္ ေရႊတိဂုံဘုရားပရိ ဝုဏ္အတြင္းထန္းပင္ကုန္း ကြင္းတြင္ ကျပေဖ်ာ္ ေျဖမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရပါသည္။ 

ရင္းျမစ္ Asia Fame Media Group

Read more »

ရာမဇာတ္ေတာ္ၾကီး (၂၂၂)ႏွစ္ၿပည့္ အထိမ္းအမွတ္ စာတမ္းဖတ္ပဲြႏွင့္ ရာမပညာရွင္ဂုဏ္ျပဳပဲြျ

ေဖေဖာ္ဝါရီလ(၁၄)ရက္၊မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီက စာေပဗိမာန္တြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ နန္းတြင္းရာမဇာတ္ေတာ္ႀကီး (၂၂၂)ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ စာတမ္းဖတ္ပြဲႏွင့္ ရာမပညာရွင္မ်ား ဂုဏ္ျပဳပြဲအခမ္းအနားက်င္းပခဲ့သည္။အခမ္းအနားတြင္ အလွည့္က်သဘာပတိ ဦးတင္ခ(စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္တင္ခ)က အဖြင့္အမွာစကားေျပာၾကား ၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ စာေပႏွင့္စာနယ္ဇင္းအဖြဲ႕ဥကၠ႒ကိုယ္စား ဒုတိယဥကၠ႒ဦးခင္ေမာင္ထြန္း (ဆရာခင္ေမာင္ထြန္း -လမ္းမေတာ္ႏွင့္ အဏၰဝါဦးသန္းေအာင္တို႔က အမွာ စကားေျပာၾကားေပးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္အဏၰဝါ သီရိရာမအဖြဲ႕၊အိုးဘိုရာမ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားအားစီစဥ္သူဦးႀကိဳင္ျမင့္ (ဆရာမာင္ရန္ရွင္း)က ဂုဏ္ျပဳခ်ီးျမႇင့္ စကားေျပာ ၾကားေပးခဲ့သည္။ စာတမ္းဖတ္ပြဲတြင္ [ဆရာႀကီးေဒါက္တာဦးခင္ေအး(ဆရာေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)]က ‘ျမန္မာရာမဇာတ္စာေပမ်ား ၏ သြင္ျပင္ႏွင့္အရင္းခံရာ’စာတမ္း၊ အဏၰဝါ သီရိရာမဦးခင္ေရႊမွ ‘ျမန္မာ ရာမဇာတ္အကအဖြဲ႕မ်ားစီးဆင္းမႈ’စာတမ္း၊ ဆရာဦးရဲေအာင္မွ ‘ငါးရာငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္လာရာမဇာတ္ေတာ္ႀကီး’စာတမ္း၊ဖ်ာပုံ ဦးေက်ာ္လင္းမွ ‘ဖ်ာပုံနန္းတြင္း ျမန္မာရာမာယဏ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး၏ သမိုင္းေၾကာင္း’ စာတမ္းမ်ားဖတ္ၾကားေပးခဲ့သည္။ဆရာဦးႀကိဳင္ျမင့္(ေမာင္ရန္ရွင္း)ကရာမ အက ပညာရွင္မ်ားအား ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းလႊာခ်ီးျမႇင့္ေပးခဲ့သည္။ အဆိုပါ အခမ္းအနားတြင္ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိစာအုပ္တိုက္မွ ျမန္မာ့႐ိုးရာနန္းတြင္း ရာမဇာတ္ေတာ္ႀကီး ၂၂၂ ႏွစ္ျ ပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ထုတ္ေဝေသာ ‘ျမန္မာရာမဇာတ္ စာတမ္းမ်ား’စာအုပ္ကို တက္ေရာက္လာသူမ်ားအား ေမတၱာလက္ေဆာင္ အျဖစ္ေပးခဲ့သည္။

သတင္းရင္းျမစ္ -  Asian Fame Media Group.

Read more »

မြန်မာ့လက်မှုအနုပညာတစ်ခု

သည် post ကို ကိုမိုးသီးက ရေးခိုင်းထားတာ တစ်နှစ်လောက် ကြာပါပြီ ... ။ မရေးချင် ရေးချင်မို့ မရေးဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဖေဖော်ဝါရီ လတုန်းက ကိုရင်မောင် နဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်ရင်း သူက လက္ခဏ မကိုဋ်ခေါင်း တစ်ခေါင်း လိုချင်တယ်ပြောလို့ သူ့အတွက် မကိုဋ်ခေါင်း လုပ်ရင်း ဒါကို post တစ်ခု ရေးရင် ကောင်းမယ်ဆိုတာ သတိရလိုက်တာပါ။ ရက် ၅၀ လောက် အချိန်ယူလိုက်ရလို့ Post တွေထဲမှာ သည် post လောက် အချိန်ယူ ပြင်ဆင်ရတာ ကျွန်တော့်မှာ မရှိသေးဘူး ပြောလို့ ရမှာပေါ့။

မြန်မာရိုးရာ လက်မှုအနုပညာတွေထဲမှာ ပန်းဆယ်မျိုး စာရင်းမဝင်တဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာလို့ ပြောရမှာလားမသိဘူး၊ သုံးတာကလည်း ရာမယဏဇတ်တော်ကြီး၊ ဇတ်ဝင်ခန်းတွေမှာ၊ ဇတ်တွေထဲမှာပဲ သုံးကြတာမို့ပါ။   ဒါပေမယ့် ပန်းဆယ်မျိုး မပြည့်တပြည့်လောက်ကို စုပေါင်းပြီး သုံးထားရတာပါ။

ဒါပေမယ့် သည်ပညာရပ်ကို ကလေးကစားစရာတွေအနေနဲ့ အများစုကတော့ မြင်ဘူးနေကြပါတယ်။

ရာမာယဏ ဇတ္ေတာ္ႀကီး ကျပတဲ့အခါမွာ ေဆာင္းၾကတဲ့ မကိုဋ္ေခါင္းေတြကို ရာမာယဏ အသင္းဝင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ၾကရပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ရာမာယဏ ခေရစီျဖစ္ခဲ့တဲ့(အခုလည္း မကၽြတ္ေသးပါဘူး) ကၽြန္ေတာ္လည္း အိုးဘိုရာမအသင္းတိုက္မွာ ဆရာေတြရဲ႕ နည္းျပကူညီမႈေတြနဲ႔ သည္အတတ္ပညာကို သင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အနီးကပ္သင္ေပးခဲ့တဲ့ အိုးဘိုရာမ က ကိုစိန္ဝင္း နဲ႔ အသင္းသားဆရာအားလံုးကို ဂါရဝျပဳၿပီး သည္ပို႔စ္ကို ေရးပါတယ္။

ရာမာယဏအသင္းတခုမွာ မကိုဋ္ေခါင္းတခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာ ကန္ေတာ့ပြဲ ကို အရင္ထိုးၾကရတာ အစဥ္အလာပါ။

မကိုဋ္ေခါင္းတခုလုပ္ဖို႔အတြက္ မို (Mole) တခု လိုအပ္ပါတယ္။
မို (Mole) ကို ျပဳလုပ္ရာမွာ အနည္းဆုံး ေရြးခ်ယ္မႈ ၂ မ်ဳိး ရွိပါမယ္။
ပထမတစ္မ်ဳိးက ရြံ႕၊ ပလာစတာ လိုမ်ဳိးေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ မို အေပၚမွာ စကၠဴအလႊာလႊာကပ္ၿပီး ရယူတဲ့နည္းပါ။
ဒုတိယတစ္နည္းကေတာ့ - ႀကိမ္ သို႔မဟုတ္ ဝါးႏွီးမွ်င္ေတြနဲ႔ ေအာက္ခံပုံၾကမ္းကို ရက္လုပ္တာပါ။ အခုေခတ္မွာ ႀကိမ္နဲ႔၊ ဝါးနဲ႔ ရက္လုပ္ထားတဲ့  ဆင္းတုေတာ္ (ႏွီးဘုရား) ႀကီးေတြအေနနဲ႔ အလြယ္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြယ္ကူ သက္သာတဲ့ နည္းျဖစ္တဲ့ - ရႊံ႕၊ ပလာစတာ စတာေတြနဲ႔ ကိုယ္ လုပ္ခ်င္တဲ့ မကိုဋ္ေခါင္းပံုကို မို တခု အရင္လုပ္ရပါတယ္။

အခု အနားမွာ ပလာစတာ မလြယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရႊံ႕ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။

ပထမဆံုး ေစးထန္းမႈေကာင္းတဲ့ ရႊံ႕ကို ေလာက္စာလံုးအရြယ္ေလာက္ေတြ လံုးၿပီး အေျခာက္ခံပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းေျခာက္တဲ့အခါ အမႈန္႔ေထာင္းၿပီး ဆန္ကာတိုက္ခ်ပါတယ္။ ဒါမွ ခဲေသးေသးေလးေတြ၊ အမႈိက္ေတြ ပါမလာပဲ ရႊံ႕ေစးေကာင္းေကာင္းရမွာပါ။ အဲသည္ရႊံ႕မႈန္႔ေတြကို ေရနဲ႔ ႏွဲ၊ ေရစိုဂြမ္းေစာင္နဲ႔ အုပ္ၿပီး သံုးရက္ေလာက္ ႏွပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ က်စ္ၿပီး အသားညီသြားေအာင္ ထု ေထာင္း ႏွဲပါတယ္။ အဲသည္ရႊံ႕တံုးႀကီးကိုမွ လိုခ်င္တဲ့ ပံုရေအာင္ လုပ္ယူပါတယ္။ အဲသည္လို လုပ္တဲ့အခါမွာ လိုခ်င္တဲ့အရြယ္အစားျဖစ္ေအာင္ ခ်ိန္ကိုက္ယူရပါတယ္။

မကိုဋ္ေခါင္းအတြက္ ပင္မေခါင္းအျပင္ လိုအပ္တဲ့ အျခား အစိတ္အပိုင္းေတြကိုပါ မို ေတြလုပ္ယူရပါေသးတယ္။

မို ေတြ ရၿပီဆိုေတာ့မွ မိုေတြေပၚမွာ စကၠဴအလႊာအထပ္ထပ္ ကပ္ရပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္က စကၠဴမကပ္ခင္မွာ ႂကြပ္ႂကြပ္အိပ္ နဲ႔ ေအာက္ဆံုးအလႊာကို စၿပီးကပ္ပါတယ္။ မို ကေန စကၠဴ ျပန္ခြာရလြယ္ေအာင္လို႔ပါ။ (ဆရာေတြသင္ထားတဲ့အထဲမွာေတာ့ မပါဘူး း)။) စကၠဴကို ျပည္တြင္းမွာ မိုင္းကိုင္စကၠဴ ဒါမွမဟုတ္ ရွမ္းစကၠဴလို႔ အမ်ားသိၾကတဲ့ လက္လုပ္စကၠဴကို သံုးပါတယ္။ တျခား စကၠဴေတြ စမ္းၾကၫ့္ဖူးပါတယ္။ သံုးလို႔မေကာင္းပါ။ ေကာ္ကိုလည္း ဆရာေတြသင္ထားတဲ့အတိုင္း သာကူကို အေစ့ေပ်ာက္ေအာင္ ႀကဳိၿပီး သံုးပါတယ္။ တျခားေကာ္အမ်ဳိးမ်ဳိး သံုးၾကၫ့္တာ သာကူေကာ္ေလာက္ သံုးလို႔မေကာင္းပါ။ စကၠဴကပ္တဲ့အခါမွာ တထပ္ေျခာက္မွ ေနာက္တထပ္ ထပ္ကပ္ရပါတယ္။ တထပ္နဲ႔ တထပ္ၾကား ေလမခိုေအာင္ သတိထားရပါတယ္။ မေျခာက္ပဲ ႏွစ္လႊာ သံုးလႊာ ဆင့္ကဲ ကပ္မိရင္ေတာ့ အတြင္းမွာ ေကာ္အိပ္ၿပီး စကၠဴသား ပြစိစိ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တလႊာကပ္ၿပီး တေနကုန္ေနလွမ္း ဆိုေတာ့ တေန႔တေန႔ အခ်ိန္လည္း အမ်ားႀကီး မသံုးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ၾကားထဲမွာ ေနမသာလို႔ မေျခာက္တဲ့ေန႔ေတြမွာ ထပ္မကပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၅ လႊာ ကပ္အၿပီးမွာ ၃ ရက္ဆက္ ေနလွမ္းလိုက္ပါတယ္။ လံုးဝ ေသြ႔ေျခာက္သြားၿပီလို႔ ယူဆႏိုင္မွ စကၠဴကို ထက္ျခမ္းခြဲလိုက္ၿပီး စကၠဴကို ခြာထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ထု ၀.၁ လက္မ ေလာက္ ကပ္ထူသား နဲ႔ ပံုၾကမ္းရပါၿပီ။
အဲသည္ထက္ျခမ္းသားေတြကို စကၠဴနဲ႔ ေကာ္ကို သံုးၿပီ ျပန္ဆက္ပါတယ္။ အရိပ္ထဲမွာ ေကာ္ေျခာက္မွ ေနျပန္ထုတ္လွမ္းရပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ စကၠဴသား ႐ႈံ႕တြသြားမွာမို႔ပါ။ ျပန္ဆက္ၿပီးတဲ့ ပံုၾကမ္းကို အတြင္းက ၅ ထပ္ အျပင္က ၅ ထပ္ စကၠဴထပ္ကပ္ပါတယ္။ အဲသည္ေလာက္ နည္းတဲ့ စကၠဴထုကိုပဲ သံုးလို႔

ဆရာေတြကမ်ား သည္ ပို႔စ္ကို ဖတ္မိတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆူဦးမလား လို႔ ေရးရင္းေတြးမိပါေသးတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ စုစုေပါင္း ၂၅ လႊာ ပဲ သံုးပါတယ္။

ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ၾကမ္းေနတဲ့ မညီညာတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ေတြကို ေကာ္ပတ္နဲ႔ စားၿပီး အေခ်ာ သတ္ပါတယ္။ ေရခံ ခံေဆး သုတ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ သ႐ိုးမံၿပီး လိုအပ္မယ့္ စိန္ေတာင္၊ ကႏုတ္ ေတြ တပ္ဆင္ပါတယ္။ ေက်ာက္ေတြ ျဖၫ့္ပါတယ္။

ေနာက္တဆင့္က ေရႊခ်ၿပီး၊ ေရႊနဲ႔ဖံုးသြားတဲ့ ေက်ာက္ေတြကို ေရႊေတြျခစ္ထုတ္ၿပီး ျပန္ေဖာ္ရတဲ့ အဆင့္ပါ။ ျပည္တြင္းမွာကေတာ့ ကဖို႔အတြက္ ေရႊဆိုင္းေတြခ်တာဆိုေတာ့ ကုန္ၾကမ္းတန္ဖိုးက သည္ေနရာမွာ အျမင့္ဆံုးပါ။ (ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြယ္ကူသက္သာတဲ့ နည္းလမ္းကိုပဲ ေခတ္မီမီ သံုးလိုက္ပါတယ္။)

လကၡဏ(၂၀၀၇)

သည္မွာတင္ ျပဳလုပ္တဲ့အဆင့္က ၿပီးပါၿပီ။ ရာမာယဏအသင္းမွာေတာ့ ကန္ေတာ့ပြဲေတြ ဘာေတြ စတဲ့ Process ေတြ က်န္ေသးတယ္ေလ ... ။

သည္ ဘီလူးေခါင္းက မဲေဆာက္က ေက်ာ္လင္း ရဲ႕သားဆီမွာ (၂၀၀၇)
ကိုသံခဲ ဆီမွာလည္း ဆင္တူ တစ္ေခါင္း (၂၀၀၇)
 

သည္ ဟႏုမာန္ ေခါင္းက(၂၀၀၇) လည္း မဲေဆာက္က ကိုလြမ္းဏီသား ေအာင္ေက်ာ္ဆီမွာ 
(အခုေတာ့ တျခားတေယာက္ဆီ လက္ေျပာင္းသြား)(၂၀၁၈)
 

သည္ဒႆဂီရိ ေခါင္း က ၾကယ္သီးရဲ႕ ေအာ္ဒါ

သည္ အတတ္ပညာဟာ အသံုးနည္းတဲ့၊ လူသိနည္းတဲ့အတတ္ပညာတခု ဆိုရင္ေတာ့ မမွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သည္လက္မႈပညာနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကစားစရာအ႐ုပ္ေတြကို ဘုရားေစာင္းတန္း၊ ဘုရားပြဲ စတဲ့ေနရာေတြမွာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ေရွးျမန္မာ စစ္ခေမာက္၊ ဇီးကြက္႐ုပ္၊ ႏြား႐ုပ္၊ က်ား႐ုပ္ စတဲ့ စကၠဴကစားစရာေတြဟာ သည္ လက္မႈပညာနဲ႔ ထုတ္လုပ္တာပါ။ သူတို႔က်ေတာ့ ေစ်းသက္သာတဲ့ စကၠဴေတြနဲ႔ သံုးၾကပါတယ္။

သည္ဒႆဂီရိေခါင္းက ေအာင္ေက်ာ္ဇာနည္ ဆီ ေရာက္သြား (၂၀၁၄)

 

ဆရာကိုစိန္ဝင္းက ပုဇြန္ေတာင္မွာရွိေနတုန္းပဲ တဲ့ ..

ဒါက တူေတာ္ေမာင္ ပူစာလို႔ (၂၀၁၅) ..

သမီးအတြက္လည္း လုပ္ေပးရေသးတယ္ ..
ဒါေပမယ့္ ... သားအတြက္ အသံုးဝင္သြားေရာ (၂၀၁၅)..

 

 ၂၀၁၈ လုပ္ ဒႆဂီရီေခါင္း

(၂၀၁၀ မွာ ကိုၿပဳံးမွာလို႔ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ဘိုးေတာ္၊ ရာမ၊ လကၡဏ၊ ဒႆဂီရိ တစ္စုံစာ ပုံေတြ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ကင္မရာထဲပါသြားတာကိုပါ ျပန္ေတြးမိၿပီး ႏွေျမာေနမိေသးေတာ့ .. )

အိုးဘို နန္းတြင္းရာမာဏ အသင္းက သင္၊ ျမင္၊ ၾကား ဆရာအားလံုးကို သည္စာနဲ႔ ဂါရဝ ျပဳလိုက္ပါတယ္။

Read more »

ရာမ ဇတ္ေတာ္ႀကီး - ၅

ရာမ ႏွင္ ဒႆဂီရိ တိုက္ခန္း

ေက်ာက္တန္းဆည္ခန္း၊ ဘိဘိဇန ႏွင္ခန္း

သီတာ လကၤာဒီပတြင္ ရွိေၾကာင္း အတည္ျပဳခ်က္ရရွိၿပီးေနာက္ ရာမ သည္ သုႀကိတ္၊ ဟႏုမာန္ ဦးေဆာင္ေသာ ကိႆကိႏၷာတပ္ႏွင့္ လကၤာဒီပ သို႔ စစ္ခ်ီေလသည္။ လကၤာဒီပ တဖက္ကမ္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ လကၤာဒီပသို႔ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ႏုိင္ရန္အတြက္ ေက်ာက္တန္းဆည္ေစသည္။ ေက်ာက္တန္းထက္ဝက္ဆည္မိၿပီးေနာက္ ေက်ာက္တန္းဆည္သမွ် ေရေအာက္မွ ဖ်က္စီးေနေသာေၾကာင့္ ရန္သူကို ရွာေဖြရာ ပုဇြန္လံုးႀကီးတစ္ေကာင္ ဖ်က္ဆီးေနေသာေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးကာ လက္မခ်ဳိး၍ လႊတ္လိုက္ရသည္။

ထိုအခ်ိန္ ဒႆဂီရိ၏ ညီလာခံတြင္ ဘိဘိဇန က သီတာေဒဝီကို ျပန္မအပ္ပါက ဒႆဂီရိ ပ်က္စီးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပန္အပ္ကာ စစ္ေျပၿငိမ္းစကားကမ္းလွမ္းရန္ တင္ျပသျဖင့္ ဒႆဂီရိက ဘိဘိဇနအား လကၤာဒီပမွ ေမာင္းထုတ္လိုက္သည္။

ဒႆဂီရိ က အကယ္၍ သီတာ မရွိေတာ့ပါက ရာမ ၏ လကၤာဒီပ စစ္ဆင္ေရး ျပန္ရုပ္သိမ္းသြားႏုိင္သည္ ဟု ယူဆကာ (က်ြန္ေတာ္ နာမည္ေမ့ေနတဲ့) ဘီလူးမ တစ္ဦးကို သီတာေဒဝီ ၏ ရုပ္အေလာင္း အျဖစ္ ေဖာင္ေပၚတင္ကာ ေမ်ွာလြွတ္လိုက္သည္။ အေလာင္း ကိုေတြ့ေသာအခါ ရာမ ႏွင့္ လကၡဏ က သီတာ ၏ အေလာင္းဟု ထင္ၾကသည္။ ဘိဘိဇန (ထိုင္း ဗားရွင္း မွာေတာ့ ဟႏုမာန္) က အေျခအေနကို သိ၍ အေလာင္းကို မီးသျဂိဳလ္ခိုင္းေသာအခါ ဘီလူးမ ထြက္ေျပးရသည္။

ဒႆဂီရိစစ္ထြက္ခန္း၊ မီးပံုဆင္း၊ ျပည္ေတာ္ဝင္

ဒႆဂီရိ ႏွင့္ မတိုက္ရမီ ဂုမၻီဂႏၶ အလ်င္ထြက္တိုက္ရာ ဂုမၻီဂႏၶ က်သည္။

စစ္ပြဲအတြင္း ပံသုယကၡ က ရာမ ကို ဘိဘိဇန အေယာင္ေဆာင္ကာ ခိုးယူသြားသည္။ လကၡဏက ဘိဘိဇနအား အခ်ဳပ္ခ်ထားကာ ဟႏုမာန္ကို ရာမအား ကယ္တင္ခိုင္းသည္။ ဟႏုမာန္က ရာမ ကို အခ်ဳပ္တြင္ သြားေတြ႕ကာ ေနာက္ေန႔ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ကန္ေတာ့ခိုင္းပါက ပံသုယကၡအား မိမိ မကန္ေတာ့တတ္၍ အလ်င္ ကန္ေတာ့ျပပါ ဟု ဆိုရန္ ရာမအား ေျပာခဲ့သည္။ ပံသုယကၡ ကန္ေတာ့ျပေနစဥ္ ဟႏုမာန္က ပံသုယကၡအား လုပ္ႀကံ၍ ရာမ ကို ကယ္တင္ခဲ့သည္။

ဒႆဂီရိ၏ သား ဣႁႏၵစိတၱ ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ၿပီး ထြက္၍ တိုက္ေသာအခါ ရာမ ႏွင့္ လကၡဏ ဒဏ္ရာရကာ မိန္းေမာေလသည္။ ဇဗၺဳမာန္က ေဆးျမစ္ကို ဂႏၶမာေတာင္တြင္ ရွာခိုင္းသည္။ ဂႏၶမာေတာင္အေရာက္ ဟႏုမာန္က ေဆးျမစ္ကိုမသိ၍ ေတာင္ကလာပ္ကို ဖဲ့ကာ ထမ္းျပန္ခဲ့သည္။ ဘိဘိဇနက မိန္းမတဦး၏ မ်က္ႏွာကို ၁၀ ႏွစ္ မျမင္ဖူးသူမွသာ ဣႁႏၵစိတၱအား ျမင္ႏိုင္မည္ ဟု ဆိုသည္။ လကၡဏက သီတာ၏ မ်က္ႏွာကို မၾကၫ့္ဖူးသျဖင့္ ဣျႏၵစိတၱ ကို ရွာကာ လက္ၫႇဳိးၫႊန္ရာသို႔ ရာမက ျမႇားႏွင့္ ပစ္သျဖင့္ ဣႁႏၵစိတၱ က်သည္။

ေနာက္ဆံုး ဒႆဂီရိကိုယ္တိုင္ စစ္ထြက္ရာတြင္ ရာမ၏ ျမႇားသင့္ကာ ဒႆဂီရိ က်သည္။

သီတာေဒဝီအား ဟႏုမာန္က ေဆာင္ယူကာ ရာမထံဆက္သသည္။ ရာမ က ဒႆဂီရိထံ ၃ ႏွစ္လံုးလံုး ရွိေနခဲ့သျဖင့္ ျပန္လက္ခံပါက အမ်ား ကဲ့ရဲ႕ၾကမည္ ဟုဆိုသျဖင့္ သီတာက သစၥာဆိုကာ မီးပံုတြင္ဆင္းသည္။ မီးပံုမီးၿငိမ္းသျဖင့္ ရာမ က သီတာ ကို ျပန္လက္ခံလိုက္သည္။ အယုဒၵယ မွ ထြက္ခဲ့သည္မွာလည္း ၁၂ ႏွစ္ ျပၫ့္ၿပီျဖစ္၍ ရာမ၊ သီတာ ႏွင့္ လကၡဏတို႔ တိုင္းျပည္သို႔ ျပန္ၾကသည္။

သီတာေဒဝီႏွင္ခန္း

တေန႔ေသာအခါ ရာမ က သီတာေဒဝီ၏ အေဆာင္တြင္ ဒႆဂီရိ၏ ပံုကိုေတြ႔သျဖင့္ေမးရာ သီတာက ေမာင္းမတို႔ ဒႆဂီရိအား မျမင္ဖူးေသာေၾကာင့္ ပံုဆြဲျပေၾကာင္း ေလွ်ာက္သည္။

ရာမ က သီတာကို နန္းေတာ္မွ ႏွင္ထုတ္ကာ အေဝးသို႔ ပို႔ေဆာင္ရန္ လကၡဏအား အမိန္႔ေပးသည္။

(မူကြဲမွာ လကၡဏကို သတ္ခိုင္းေတာ့ ကိုယ္ဝန္နဲ႔မို႔ လကၡဏက မသတ္ဘဲ လႊတ္လိုက္ၿပီး ျခေသၤ့ဆီကို နရဏီ ေရႊခြက္နဲ႔ထၫ့္ၿပီး ရာမကို ျပန္ဆက္သတယ္ ဆိုပါတယ္။)

သီတာ သည္ ရေသ့ ဝါလမိကိ ၏ ေက်ာင္းတြင္ မွီခိုေနထိုင္ရင္း သားေတာ္ ႏွစ္ပါး ဖြားျမင္သည္။

ရာမ ျမင္းလႊတ္ခန္း၊ သားေတာ္ႏွစ္ပါး ႏွင့္ စစ္ျပဳခန္း

ရာမ က သူ၏ စီးေတာ္ျမင္းကို အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္သို႔ လႊတ္ေစသည္။ ျမင္းကိုေတြ႕၍ ရာမ ၏ ျမင္းမွန္းသိပါက လက္ေဆာင္ပဏၰာဆက္ရမည္၊ ျမင္းကို ဖမ္းဆီးပါက စစ္ျပဳရမည္ ဟု လကၡဏကို တာဝန္ေပးသည္။ ရေသ့ေက်ာင္းတြင္ ေမြးေသာ ရာမ ၏ သားေတာ္ ႏွစ္ပါးက ျမင္းကို ဖမ္းေသာေၾကာင့္ စီးခ်င္းထိုးရာ လကၡဏ ျမႇားထိ၍ မိန္းေမာကာ စစ္ေျမျပင္တြင္ က်န္ခဲ့သည္။

ရာမ ကိုယ္တိုင္ လိုက္လာ၍ စီးခ်င္းထိုးေသာအခါ ရာမ လည္း သူငယ္မ်ား၏ ျမႇားထိသျဖင့္ မိန္းေမာသည္။ သားေတာ္ ႏွစ္ပါးက ဟႏုမာန္ကို ဖမ္း၍ ရာမ ၏ မကိုဋ္ကို ယူကာ သီတာထံေရာက္ေသာအခါ သီတာက ျဖစ္စဥ္ကို ရွင္းျပကာ ငိုသည္။ ဝါလမိကိရေသ့က ေရစင္ျဖန္းေသာအခါ ရာမ၊ လကၡဏ ႏွင့္ အျခားစစ္သည္မ်ား အသက္ျပန္ရွင္လာၾကၿပီး ရာမ လည္း သီတာ ႏွင့္ သားေတာ္မ်ားကို ေခၚကာ ျပည္ေတာ္သို႔ ျပန္သည္။

(မူကြဲမွာ သီတာက ရာမ ေခၚရာကို မလိုက္ေတာ့ပဲ သူ႔ မူလလာရာအရပ္ျဖစ္တဲ့ ေျမထဲကို ျပန္သြားတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္)

နန္းတြင္း ရာမာယဏ ဇတ္ေတာ္ႀကီး လို႔ေခၚတဲ့ ပံုေတာ္ရာမ ဇတ္လမ္းအက်ဥ္းက သည္မွာပဲဆံုးပါတယ္။
ကိုးကား ရည္ညြွန္းစရာ အနားမွာ ဘာမွ မရွိလို့ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္က ေလ့လာခဲ့ဖူးသမ်ွကို ျပန္ညွစ္ထုတ္တဲ့အခါ သည္ေလာက္ထြက္လာေတာ့မွ ကိုယ့္ရဲ့ ရာမာယဏခေရဇီ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးေနေသးသလဲဆိုတာ ရိပ္မိေတာ့တယ္။

Read more »

ရာမ ဇတ္ေတာ္ႀကီး - ၄

သီတာေဒဝီ ႏွင့္ ေရႊသမင္ (Myanmar Pioneer မွ)

သမင္လႊတ္ခန္း

သားမ်ား ျပန္မေရာက္သျဖင့္ သားေပ်ာက္လိုက္ရွာေသာ ဂမၻီသည္ သားမ်ားအေလာင္း ႏွင့္ သဝဏ္ကို ေတြ႔လွ်င္ ဒႆဂီရိ၏ ညီလာခံသို႔ဝင္၍ ရာမ ကို လက္စားေခ်ရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ဒႆဂီရိက ရာမ ကို မယွဥ္ဝံ့သျဖင့္ ဂမၻီက တဖက္လွၫ့္၍ ဦးရီးေတာ္ မာရဇၨဘီလူး အား ေရႊသမင္ငယ္ အေယာင္ေဆာင္ေစကာ ရာမ ႏွင့္ လကၡဏတို႔အား အေဝးသို႔ ေခၚထုတ္သြားခ်ိန္တြင္ ဒႆဂီရိက ကို ခိုးယူရန္ အႀကံေပးသည္။

သမင္လိုက္၊ ဇဠာယု(သကုလ)တိုက္ခန္း၊ သုႀကိတ္ႏွင့္ေတြ႕ခန္း၊

ေရႊသမင္ကို ဘာေကာင္မွန္းပင္မသိေသာ သီတာက လိုခ်င္သည္ပူဆာ၍ ရာမ က သမင္ကို ဖမ္းရန္လိုက္သည္။ ရာမ ႏွင့္ သမင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအေရာက္တြင္ သမင္ခတ္၍ လကၡဏအား လာေရာက္ကူညီရန္ ေအာ္ဟစ္ အကူအညီ ေတာင္းေသာ ရာမ ၏ အသံကို ၾကားသျဖင့္ သီတာက လကၡဏအား လိုက္ေစသည္။ လကၡဏက ရာမ၏ အသံ မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာေသာ္လည္း သီတာက လက္မခံသျဖင့္ လကၡဏက ပရိတ္စည္းသံုးတန္ တားကာ စည္းျပင္သို႔မထြက္ရန္ မွာၾကားၿပီး လိုက္သြားသည္ လကၡဏထြက္လွ်င္ထြက္ခ်င္း ဒႆဂီရိ သည္ သီတာကို ခိုးယူရန္ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ စည္းအတြင္းသို႔ မဝင္ႏိုင္သျဖင့္ ရေသ့ေယာင္ေဆာင္ကာ သီတာကို စည္းအျပင္သို႔ ထြက္ေစၿပီးမွ လက္ဆြဲကာ ရထားပ်ံေပၚတင္၍ ေကာင္းကင္ခရီးမွ လကၤာဒီပ သို႔ ျပန္ေလသည္။

ကယ္တင္ပါရန္ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းခံေနေသာ သီတာ၏ အသံကို သကုလ ငွက္မင္းၾကားေသာအခါ ဒႆဂီရိ ၏ ရထားပ်ံအား တားဆီးတိုက္ခိုက္သည္။ မည္သၫ့္လက္နက္ႏွင့္မွ တိုက္ခိုက္မထိုးေဖာက္ႏိုင္ေသာ သကုလ အား သီတာ၏ လက္ဝတ္ရတနာ ႏွင့္ ပစ္ေပါက္တိုက္ခိုက္ေသာအခါမွ အေတာင္က်ဳိးကာ ေျမသို႔က်သည္။

ရထားပ်ံသည္ သုႀကိတ္ ပုန္းေအာင္းေနေသာ ႀကဳိ႕ပင္ထက္မွလည္း ပ်ံသန္းမိသျဖင့္ သုႀကိတ္က ရထားပ်ံအား အၿမီးျဖင့္ ဖမ္းဆီးတားျမစ္သည္။ ဒႆဂီရိက ေတာင္းပန္သျဖင့္ ျပန္လႊတ္လိုက္ေသာ္လည္း၊ သီတာက ရာမလိုက္လာလွ်င္ ေပး၍ ဒႆဂီရိ ဖမ္းဆီးသြားေၾကာင္း ႏွင့္ လိုက္လံကယ္တင္ရန္ အေၾကာင္းၾကားေပးရန္ ေပးသြားေသာ ျမပုဝါ ကို လက္ခံထားလိုက္သည္။

အရွင္ ဖမ္းမရေသာ ေရႊသမင္ကို ရာမ က ျမႇားႏွင့္ ပစ္သတ္လိုက္ၿပီး အျပန္တြင္ လကၡဏ ႏွင့္ ေတြ႔သည္။ တဲနန္းသို႔ အေရာက္တြင္ သီတာကို မေတြ႔ေတာ့သျဖင့္ လိုက္ရွာရာ သကုလ ႏွင့္ ေတြ႔ကာ ဒႆဂီရိ ဖမ္းဆီးသြားေၾကာင္း သိရေသာေၾကာင့္ လကၤာဒီပ သို႔ လိုက္ၾကသည္။ ေမာပန္းေသာေၾကာင့္ ႀကဳိ႕ပင္ေအာက္ အနားယူရင္း လကၡဏေပါင္ေပၚတြင္ ရာမ အိပ္ေပ်ာ္သြားစဥ္ လကၡဏအား မွက္ႀကီး တစ္ေကာင္က ကိုက္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာတြင္ ေသြးခ်င္းခ်င္းက်သည္ကို ေတြ႔ေသာ သုႀကိတ္သည္ မ်က္ရည္က်သည္။ ထိုမ်က္ရည္သည္ ရာမ ၏ ရင္သို႔ က်ေသာအခါ တံေတာင္ႏွင့္ ေထာင္းခံရသကဲ့သို႔ ရွိ၍ လကၡဏကို အထင္မွားအျပစ္ဆိုသည္။ ေနာက္မွ အျခားတဦးဦးက ရန္ျပဳေၾကာင္းသိသျဖင့္ ရန္သူရွာရာ ႀကဳိ႕ပင္ထက္မွ သုႀကိတ္ကို ေတြ႔သည္။ သုႀကိတ္က ေတာင္းပန္ကာ ဘာလီနန္းလုသျဖင့္ ႀကဳိ႕ပင္ထက္တြင္ ပုန္းေနရေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ဘာလီအား ႏွိမ္နင္းေပးမည္၊ သီတာ ျပန္ရေအာင္ ကူညီရန္ ရာမ က ဆိုသည္။ သုႀကိတ္လည္း သီတာ၏ ျမပုဝါကို ဆက္၍ သီတာ မွာခဲ့သည္တို႔ကိုေလွ်ာက္သည္။

သုႀကိတ္ ဘာလီ တိုက္ခန္း၊ ဟႏုမာန္ဆက္-ေစခန္း။

သုႀကိတ္က ဘာလီအား စိန္ေခၚတိုက္စဥ္ ရာမက ဘာလီအား ျမႇားႏွင့္ ပစ္သတ္လိုက္သည္။ နန္းျပန္ရေသာ သုႀကိတ္ အား ရာမ က လကၤာဒီပသို႔ မခ်ီတက္မီ လကၤာဒီပ တြင္ သီတာ ေသခ်ာေပါက္ ရွိ မရွိ သိလိုေသာေၾကာင့္ လကၤာဒီပ အေရာက္သြားႏိုင္ေသာသူ ရွာေစသည္။

ကိႆကိႏၷာသမားေတာ္ ဇဗၺဳမာန္ က ဟႏုမာန္ကို ရွာ၍ ဆက္သသည္။ ေသးငယ္ေသာ ေမ်ာက္ငယ္ကို ျမင္ေသာ္ ရာမ က သူ႔အား မခန္႔မျငား ျပဳသည္ ဟု မ်က္၏။ ဇဗၺဳမာန္က အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္သျဖင့္ ရာမက ေမ်ာက္ငယ္ကို ေက်ာ သံုးခ်က္သပ္လိုက္ေသာအခါ ႀကီးမားေသာ ကိုယ္ ႏွင့္ အစြမ္းအစကို ဟႏုမာန္ ျပန္ရရွိေလသည္။ ရာမ က ဟႏုမာန္ ကို လကၤာဒီပ တြင္ သီတာေဒဝီ ရွိ မရွိ စံုစမ္းအေၾကာင္းျပန္ရန္ ေစလႊတ္လိုက္ေသာအခါ ဟႏုမာန္က လကၤာဒီပ သို႔ ခုန္ကူး၍ ယင္ေကာင္ အသြင္ေဆာင္ကာ နန္းေဆာင္မ်ားတြင္ လိုက္လံရွာေဖြသည္။

ဘီလူးပန္းစိုက္၊ လကၤာဒီပ မီး႐ႈိ႕ခန္း

ဒႆဂီရိ က သီတာေဒဝီအား မိမိအား လက္ခံရန္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖားေယာင္း ေသြးေဆာင္ေသာ္လည္း မရသျဖင့္ ေသာ္က ဥယ်ာဥ္တြင္ အေစာင့္အၾကပ္ျဖင့္ ထားသည္။

ဟႏုမာန္ ႏွင့္ ဣၽျႏၵစိတၱတိုက္ခန္း

ဟႏုမာန္သည္ သီတာအား ေသာ္က ဥယ်ာဥ္တြင္ေတြ႔၍ ရာမ၏ လက္ဝတ္ကို ဆက္သကာ တပါတည္း ကယ္တင္ သြားမၫ့္အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေသာ္လည္း သီတာက ရာမ ကိုယ္တိုင္ လာေခၚမွ လိုက္မည္ ဟုဆိုသည္။ ဒႆဂီရီ ေပးသြားသၫ့္ ေကာ္ကဥယ်ာဥ္အတြင္း စိုက္ထားေသာ သရက္သီး ၃ လံုးကို ရာမ၊ လကၡဏ ႏွင့္ ဟႏုမာန္ တို႔အတြက္ ဟႏုမာန္အား ေပးရာ ဟႏုမာန္က အကုန္စားလိုက္မိသျဖင့္ သရက္ပင္ရွိရာအရပ္ကို သီတာ အားေမး၍ သရက္သီးခူးရန္ သြားေလသည္။ ဣႏၵစိတၱ ႏွင့္ ေတြ႔၍ တိုက္ပြဲျဖစ္ကာ နဂါးပတ္ေက်ာ့ကြင္းတြင္ အဖမ္းခံလိုက္ရေသာ္လည္း မည္သၫ့္လက္နက္မွ် မထိခိုက္ႏိုင္သျဖင့္ ဣႏၵစိတၱက ေမးရာ ဟႏုမာန္က အၿမီးကို မီး႐ႈိ႕မွ မိမိေသ မည္ဟု ေျပာသည္။ ဘီလူးမ်ားလည္း အမွန္ထင္၍ အၿမီးကို မီး႐ႈိ႕ေသာ္ ဟႏုမာန္က ယင္းမီးျဖင့္ လကၤာဒီပ ကို မီး႐ႈိ႕ကာ ျပန္ခဲ့သည္။

Read more »

ရာမဇတ္ေတာ္ႀကီး-၃

လကၡဏ ႏွင့္ ဒုသ၊ ခရ တိုက္ခန္း

မႈိင္ခြဲ၊ ပသွ်ဴးတိုက္

ရေသ့ေက်ာင္းတြင္ သီတာေဒဝီပါ ေရာက္လာေသာအခါ ဝသိဒၶရေသ့က ရာမတို႔ကို အယုဒၵယသို႔ ျပန္ခိုင္းသည္။

အျပန္လမ္းတြင္ ပသွ်ဴးရာမ ႏွင့္ ေတြ႔ကာ ရာမ ႏွင့္ တိုက္ၾကသည္။ ပသွ်ဴးရာမ ႐ႈံးသျဖင့္ ရာမ၊ သီတာ၊ လကၡဏ တို႔ အယုဒၵယသို႔ ခရီးဆက္သည္။

စကၡဳပါလတိုက္ခန္း၊ သုႀကိတ္-ဘာလီ တိုက္ခန္း။

ကိႆကိႏၷာ တြင္ သုႀကိတ္ နန္းရၿပီးေနာက္ ဘာလီကို ဥပရာဇ္အရာထားသည္။

ကိႆကိႏၷာ ႏွင့္ နယ္နိမိတ္ခ်င္းဆက္ရာေဒသတြင္ စကၡဳပါလ ကၽြဲဘီလူးသည္ ဖခင္ ကၽြဲမင္းကို သတ္၍ နန္းလုရာ မိခင္ဘီလူးမ က ကိုယ္စြမ္းအားႏွင့္ကိုယ္ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံတခုကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္မွ နန္းကို အပ္မည္ဆိုသျဖင့္ ကိႆကိႏၷာ နယ္စြန္ရပ္ဖ်ားသို႔ ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္သည္။

သုႀကိတ္က စကၡဳပါလကို မတိုက္မီ ၎ ႏွင့္ စကၡဳပါလ တို႔ ဂူအတြင္းေရာက္သြားပါက ဂူဝကို ပိတ္ဆို႔ကာေစာင့္ရန္၊ ပ်စ္ေသာ ေသြးထြက္လာပါက ဂူဝကို ျပန္ဖြင့္ေပးရန္၊ ေသြးက်ဲ ထြက္လာပါက ဘာလီက နန္းကို ဆက္ခံကာ ကိႆကိႏၷာကို အခိုင္အလံုျပဳရန္ မွာၿပီး ကၽြဲဘီလူးကို ဂူအတြင္းသို႔ စစ္ျမႇဴေခၚယူတိုက္သည္။ စကၡဴပါလ က်ေသာအခါ ခြာေစာင့္နတ္ေလးပါးတို႔က မိမိတို႔မွီခိုရာ ပ်က္သျဖင့္ သုႀကိတ္ကို အမ်က္ထြက္ကာ ဂူအတြင္း အခါမဲ့ မိုးရြာေစသည္။

ဂူထဲမွထြက္လာေသာ ေသြးသည္ က်ဲေနေသာေၾကာင့္ ဘာလီသည္ ကိႆကိႏၷာသို႔ ျပန္ကာ ၿမဳိ႕တခါးကို အခိုင္အလံု ပိတ္၍ေနသည္။

သုႀကိတ္သည္ ဂူကို ဖြင့္မေပးသျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ဖြင့္ကာ ကိႆကိႏၷာသို႔ ျပန္လာေသာအခါ ဘာလီသည္ မိမိအကို အေယာင္ေဆာင္လာေသာ စကၡဳပါလ ဟု ထင္ကာ တိုက္ေသာေၾကာင့္ သုႀကိတ္မွာ ေမွာ္႐ံုေတာအနီး ႀကဳိပင္ထက္တြင္ ပုန္းေနရသည္။

ဒ႒ရ႒စနည္းနာခန္း၊ ေကေကနန္းေတာင္းခန္း၊ ျပည္ႏွင္ခန္း၊

(ေရွးယခင္က ဒ႒ရ႒မင္း၏ လက္တြင္ ခူနာေပါက္ေသာအခါ အနာသက္သာေစရန္ မိဘုရားမ်ားအား အလွၫ့္က် ငံုခိုင္းခဲ့ရသည္။ ေကေကမိဘုရား ငံုရသၫ့္ အလွၫ့္တြင္ ပါးစပ္အတြင္း ခူနာမွၫ့္၍ ျပည္ေပါက္ေလသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ဒ႒ရ႒ စက္ေတာ္ရာမွႏိုးေသာအခ်ိန္ အနာသက္သာသျဖင့္ ေမးျမန္းရာ ဒ႒ရ႒ အိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ႏိုးမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ျပည္ ေသြးပုတ္တို႔ကို ေကေကမိဘုရား မ်ဳိခ်လိုက္ေၾကာင္း သိရ၍ လိုရာဆုေတာင္းခြင့္ေပးသည္။ ေကေကမိဘုရားက ေနာင္မွေတာင္းမည္ဟု ဆိုခဲ့သည္။)

ဒ႒ရ႒မင္းသည္ တိုင္းျပည္အတြင္း စနည္းနာေသာအခါ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားက ရာမအား နန္းလ်ာထားရန္ သေဘာထားရွိၾကေၾကာင္းသိရသျဖင့္ ရာမအား နန္းလ်ာထားရန္ ျပဳေလသည္။ ယင္းအေၾကာင္းကုိ ေကေက မိဘုရား သိေသာအခါ ၎၏သား ဘရတ ကို နန္းလ်ာထားရန္ ေပးဖူးေသာ ဆုကိုေတာင္းသည္။

ျငင္းမရေတာ့ေသာ ဒ႒ရ႒ သည္ ရာမအားေခၚ၍ ေနာင္ ၁၂ ႏွစ္အခ်ိန္တြင္ မိမိနတ္ရြာစံမည္ ဟု သမား၊ ေဗဒင္တို႔က ဆိုသျဖင့္ ယင္းအခ်ိန္က်မွ အယုဒၵယထီးနန္းအား လာေရာက္သိမ္းပိုက္ရန္၊ ထို ၁၂ ႏွစ္အတြင္း တိုင္းျပည္မွ ထြက္ခြာကာ ေတာေတာင္မ်ားအတြင္း လွၫ့္လည္ေနထိုင္ရန္ မွာၾကားသည္။ ရာမ က သီတာ အား အယုဒၵယ တြင္ ထားရစ္ခဲ့လိုေသာ္လည္း သီတာ က မေနရစ္လိုဘဲ လိုက္ခြင့္ေတာင္းသည္။ ရာမ တိုင္းျပည္မွ ထြက္ခြာမည္ကို သိေသာ လကၡဏ သည္လည္း ရာမေနာက္သို႔ လိုက္ခြင့္ေတာင္းကာ လိုက္ခဲ့သည္။ ဘရတ က ရာမ အား မသြားရန္ တားေသာ္လည္း ရာမ က ခမည္းေတာ္အား ေပးၿပီးေသာ ကတိကို မဖ်က္လိုေၾကာင္းေျပာကာ ထြက္ခဲ့သည္။

ဒ႒ရ႒ သည္ သမားေတာ္၊ ေဗဒေက်ာ္မ်ားဆိုသကဲ့သို႔ ေနာက္ ၁၂ ႏွစ္အထိ အသက္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ႏွလံုးကြဲ၍ နတ္ရြာစံေလသည္။ ထိုအခါ ခရီးေဝးမွ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာ ဘရတ ႏွင့္ သတၱဳ႐ုဃန တို႔က ရာမ တို႔အား လိုက္ရွာ၍ ထီးနန္းဆက္ခံရန္ေျပာသည္။ ရာမက ၁၂ ႏွစ္ျပၫ့္မွ ျပန္လာမည္ ဟု ဆိုကာ ျမက္ဖိနပ္ကို ေပးကာ ဘရတ က ထီးနန္းကို ထိမ္းသိမ္းထားရန္ မွာလိုက္သည္။

ဂမၻီသားလႊတ္ခန္း၊ ဒုသ ခရ တိုက္ခန္း

ဒႆဂီရိ၏ ညီမ ဂမၻီ သည္ ဒႆဂီရိက ေပးေသာ ေမွာ္႐ံုေဟဝန္ ကို ဒုသ ႏွင့္ ခရ သားႏွစ္ဦးကို ေပးလိုက္သျဖင့္ ဘီလူးငယ္ညီေနာင္တို႔ ေမွာ္႐ံုေတာအတြင္း တိုင္းခန္းလွၫ့္လည္ၾကသည္။

ရာမ၊ သီတာ၊ လကၡဏတို႔သည္ လွၫ့္လည္သြားလာရင္းေမွာ္႐ံုေတာသို႔အေရာက္ အနားယူေနစဥ္ ဒုသ ႏွင့္ ခရ တို႔က မိမိတို႔ပိုင္နက္အတြင္းေရာက္ရွိလာေသာ သားေကာင္မ်ားအျဖစ္မွတ္ယူကာ သတ္ျဖတ္စားေသာက္မည္ ျပဳသည္။ ရာမ က လကၡဏအား ဘီလူးငယ္မ်ားအား အေဝးသို႔ ေမာင္းထုတ္ရန္ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း လကၡဏက ရန္ျပဳလာေသာ ဒုသ ႏွင့္ ခရကို သတ္ျဖတ္ကာ မိမိသတ္ခဲ့ေၾကာင္း သဝဏ္ေရးထားခဲ့သည္။

Read more »